Over mij
JIJ bent in staat om héél goed voor anderen te zorgen, en dat straal je dan ook duidelijk uit. Voor je partner, je kinderen en voor de andere bewoners en bezoekers van jullie huis. Ook nu je richting de 50 gaat, zie jij in één oogopslag wat een ander nodig heeft en niets is je te veel. Iedereen is graag bij jou thuis, het is een gastvrije en gezellige plek. Jij bent de enige die voelt hoeveel het van je vraagt om alles draaiende te houden. Je voelt je vaak opgejaagd en je maakt je zorgen over je gezondheid.
Als je iedereen geholpen hebt met ontbijten en de broodtrommeltjes gevuld lekkernijen in de rugtassen zitten, werk je snel je eigen ontbijt naar binnen. Er ligt nog genoeg werk op je te wachten als de kinderen naar school zijn. Niemand ziet hoe pittig het voor je is om continu aan te staan. Het lukt je nog maar nauwelijks om je oplopende gewicht verborgen te houden voor je omgeving.
Het zit je steeds meer dwars dat je zorgt dat iedereen om je heen lekker en gevarieerd eet, maar dat je zelf geen tijd vindt om gezond te eten en te leven. Dat weet je, én je voelt het.
Aan je knieën die pijn doen door het gewicht wat ze moeten dragen, aan je gehijg als je naar boven rent omdat je iemand hoort gillen boven. Oké, je bent al zo vaak afgevallen en het kwam er altijd weer aan. Maar je moét er nu iets op vinden, want zo ben je niet het goede voorbeeld dat je zo graag wilt zijn.
Je straalt aan de buitenkant uit dat je alles aankunt, want JIJ maakt het verschil in iemands leven. Voor je omgeving sta je altijd klaar en voor iedereen trek je tijd uit: dat doe je toch gewoon?! Mensen zijn dol op jou, als jij er bij bent dan komt het goed! Maar van binnen maak je je zorgen over de klachten, die jouw ongezonde gewicht met zich meebrengt. Hoe komt het toch dat het je niet lukt om op gewicht te blijven?
Al kan er helemaal niemand: jij wel, jij bent beschikbaar! Dat staat zo vast als een huis. Het leven gaat niet om jou maar om de mensen om je heen, die hebben jouw liefdevolle zorgen veel te hard nodig. Maar van binnen voel je steeds vaker onrust en stress, het altijd aan staan knaagt aan je. Met als gevolgd een pijntje hier en een pijntje daar en je conditie is 0,0. Je zou daar dolgraag iets aan willen doen maar je weet niet goed hoe.
Je moet er niet aan denken wat er gebeurt als dit zo door blijft gaan:
Straks kun je niet eens meer fietsen met de kinderen, als de fiets niet in de turbostand staat.
Winkelen, waar de meiden zo dol op zijn, kun je nog nauwelijks, je kijkt overal waar je even kunt zitten om uit te rusten.
Waar je ook bent, je kijkt altijd eerst waar het toilet is, je gewicht drukt zo op je blaas.
Je durft niet meer naar de dokter omdat je weet dat hij steeds weer over je gewicht begint.
Maar je grootste angst is dat jij met déze gezondheid niet meer in staat bent, om zo goed te zorgen als je altijd gedaan hebt. Je pleegkinderen gaan bij je weg of je raakt je baan kwijt omdat jouw lichaam het niet meer volhoudt. Je bent uitgeput.
